Snapshots #1

Welkom bij. een nieuwe rubriek! Dit wordt een wekelijks item waarin ik je aan de hand van foto’s meeneem in mijn week. Misschien is dit ook een stimulans voor mezelf om meer foto’s te maken, want dat doe ik echt te weinig. Geniet dus van mijn eerste, ietwat korte, Snapshots!

Maandag ging ik met een long lost friend die ik al drie jaar niet meer gezien had, naar kattencafé Pluk in Maastricht. Wat een leuk plekje! Hier hebben we onze tekenspullen erbij gepakt en zijn we de aanwezige katten gaan tekenen. Als je het resultaat in het echt wil bewonderen moet je even afreizen naar Maastricht, daar hangen ze op in het kattencafé!

We zijn nog niet klaar met tekeningen, want ook voor mijn studie moest ik even creatief aan de slag. Ik moet een presentatie geven over mijn pedagogische visie, maar dan wel op een creatieve wijze. Aangezien ik van het tekenen van mandala’s houd vind ik het vaak leuk om op deze manier iets creatief weer te geven. Kort gezegd staat elk rondje van de mandala voor een ander aspect van mijn visie.

En toen begon het leukste deel van mijn week! Mijn beste vriendin loopt een half jaar stage in Engeland en ik ging naar haar toe nadat ik haar drie maanden niet had gezien! Het was echt fantastisch om elkaar weer te zien en het afscheid was moeilijk, want ze komt pas over drie maanden weer terug naar Nederland.

Het hoogtepunt van ons weekend samen: het strand van Tynemouth. Wat was het mooi! We hebben bijna 15 kilometer langs en over het strand gelopen en de mooiste plekjes ontdekt. Het grootste deel van onze wandeling verliep over stenen in het water, maar zo kwamen we wel de mooiste uitzichten tegen!

Zo, dat was mijn eerste week in Snapshots. Ik zal in het vervolg proberen meer foto’s te maken zodat ik nog veel meer te laten zien heb van wat ik allemaal meemaak 😉

Advertenties

Waarom alleen reizen zo fantastisch is

“Ga je echt helemaal alleen?” “Durf je dat wel?” “Dat zou echt helemaal niks voor mij zijn.” Even een greep uit de reacties die ik kreeg als ik vertelde dat ik alleen op reis ging. Uitspraken die vaak totaal uit onwetendheid kwamen, van mensen die nog nooit een moment alleen op reis waren geweest. Wie weet was het ook wel niks voor mij, maar ik ging het in elk geval proberen en kon na die paar dagen tenminste een gefundeerd oordeel vellen over of het wel iets voor mij was. En laat me je vertellen: Ik wil niet meer anders.

Oké, dat is misschien een beetje overdreven, ik geniet er ook echt wel van om met anderen op reis te gaan. Maar ik draai er nu mijn hand niet meer voor om als ik geen reisgezelschap kan vinden en ga met alle liefde alleen weg. Maar waarom is dat solo reizen nou eigenlijk zo fantastisch?

FB_IMG_1552865662650.jpg

Alles zelf bepalen

Het kan soms best fijn zijn om keuzes aan een ander over te laten, maar je bent nu echt op jezelf aangewezen. En dat betekent dat alleen jij kunt bepalen wat je vandaag gaat doen, wat je wil eten en wanneer je wel of juist even niet op pad wil gaan. Wil jij uitslapen tot twaalf uur? Prima, niemand die je vertelt dat dat niet mag. Wil je een uur op dezelfde plek blijven staan omdat het uitzicht zo mooi is? Vooral doen! Dat is voor mij het allergrootste voordeel aan alleen reizen; ik ben de enige die de regie heeft over mijn dagen en ik kan volledig mijn eigen tempo bepalen.

Niemand tot last zijn

Dit haakt een beetje in op het vorige punt en is een voor mij persoonlijk voordeel waarvan ik snap dat dit niet voor iedereen zo belangrijk is. Door mijn chronische ziekte heb ik vaak vooral ’s ochtends veel pijn, wil ik wat vaker uitrusten en ben ik naast het kijken naar de mooie omgeving, ook altijd aan het kijken waar de dichtstbijzijnde wc is. Als ik dan alleen ben is er niemand die er last van kan hebben dat ik alweer even wil zitten of die ervan baalt als ik ’s ochtends wat langer in het hostel wil blijven voordat ik op pad ga omdat ik dan teveel pijn heb. Ik vind het een fijn idee dat ik op zo’n momenten niemand tot last kan zijn of teleur kan stellen omdat ik toch net wat minder kan dan een ander.

FB_IMG_1552865847546

Je bent nooit echt alleen

Kijk eens om je heen, je bent nooit helemaal alleen, zeker niet in een grote stad. Er zijn zo ontzettend veel mensen om je heen die je vaak veel makkelijker aanspreekt wanneer je alleen bent. Als je toch al een reismaatje hebt is de nood er niet om contact met anderen aan te gaan, maar hierdoor mis je ook heel veel mooie mogelijke contacten. Zeker als je overnacht in een hostel is het zo laagdrempelig om een gesprek aan te knopen met je kamergenoten en samen iets te ondernemen. Wie weet wat voor mooie vriendschappen daar weer uit ontstaan! Aan vier dagen Praag heb ik uitnodigingen in Frankrijk, Duitsland en Wenen overgehouden en die nieuwe contacten is ook echt wat het reizen zo waardevol maakt.

Je zelfvertrouwen krijgt een ontzettende boost

Je bent op jezelf aangewezen en problemen zul je dus ook zelf moeten oplossen. Zoals in mijn vorige blog te lezen was liep lang niet alles van een leien dakje, maar ik heb het allemaal overleefd en alles komt altijd weer goed. Op het moment dat zich een onverwachte situatie voordoet kan dat zeker stressvol zijn, maar zodra dat weer is opgelost kun je toch alleen maar trots op jezelf zijn dat je het helemaal zelf hebt weten op te lossen. Reizen op zich zorgt al voor ontzettend veel levenservaring, maar solo reizen doet daar net weer een schepje bovenop waardoor je echt groeit als persoon.

De drempel om te reizen is veel lager

Tuurlijk, je kunt blijven wachten tot het perfecte moment, tot je een reismaatje vindt dat op hetzelfde moment als jij wil reizen en dat ook nog eens dezelfde bucket list heeft als jij. Kun je die vinden? Helemaal super! Lukt dat niet? Ook helemaal super! Doordat je je niet hoeft aan te passen aan iemand anders die natuurlijk nooit op hetzelfde moment als jij zin, tijd en geld heeft om te reizen, is de drempel om te vertrekken lager. Als jij wil en kan gaan, dan ga je en er is niemand waarop je moet wachten.

FB_IMG_1552865900667

Dus, waar wacht je nog op? Boek dat ticket en ga alleen! Alleen dan pas kun je echt beslissen of het iets voor je is of niet. Als je het niet doet weet je het niet en loop je waarschijnlijk ontzettend veel geweldige ervaringen mis. Misschien is het inderdaad niks voor jou, maar voor hetzelfde geld zit je nog voordat je weer thuis bent het internet alweer af te speuren naar je volgende bestemming (hier ben ik ook schuldig aan). Geloof me, het wordt sowieso een bijzondere ervaring!

Ik ging in mijn eentje naar bestemming onbekend

Het begon allemaal tijdens Kerstmis afgelopen jaar. Van mijn nicht kreeg ik een wereldkaart waarbij je je bezochte landen kunt openkrassen. Precies op dat moment werd mijn wanderlust weer helemaal aangewakkerd en diezelfde avond zei ik tegen mijn moeder: ‘Misschien ga ik wel alleen op reis.’ Daar was mijn moeder uiteraard niet zo blij mee, maar mijn besluit stond vast. Twee dagen later was mijn eerste soloreis geboekt. Waar naartoe? Dat wist ik nog niet, en zou ook nog 66 dagen lang onbekend blijven. Ik boekte mijn reis bij srprs.me, waardoor ik mijn bestemming echt pas op het vliegveld te horen zou krijgen. Want één uitdaging was niet genoeg.

66 dagen lang voorpret, ontelbare keren de website openen om te kijken waar de aftelklok nu op stond en mijn nieuwsgierigheid bedwingen toen eindelijk te felbegeerde envelop op de mat viel. En toen was het eindelijk zo ver. Ik stapte in de trein richting het vliegveld, op weg naar bestemming onbekend.

Eenmaal op het vliegveld aangekomen was het eindelijk tijd om de code open te krassen en in te vullen op de website. Helaas was ik iets te enthousiast en dus een kwartier te vroeg, waarna dus de langste 15 minuten ooit aanbraken. En toen: 5, 4, 3, 2, 1…

InstraFitter_20190307_012827.jpg

Ik ging naar Praag! Daar ging mijn hoop om een nieuw land op mijn wereldkaart open te kunnen krassen, dit zou namelijk mijn tweede bezoek aan Praag worden. Maar de eerste keer alleen, dus ik had er alsnog ontzettend veel zin in! De reis verliep snel en een paar uur later stond ik weer in de prachtige hoofdstad van Tsjechië.

Het was al laat, maar ik vond het zonde om de rest van de avond op mijn hostelkamer te spenderen, dus ik ging zonder enig plan een wandeling maken door de stad. Misschien is dit wel de beste manier om een nieuwe stad te verkennen, want zonder dat ik het gepland had kwam ik direct allerlei mooie plekken tegen, waaronder de draaiende kop van Kafka en het Nationaal Museum, dat toch echt het allermooist is in de avond.InstraFitter_20190307_012816.jpgToen ik weer terug was bij mijn hostel bleek de code voor de deur niet te werken. Stond ik dan, in mijn eentje, om 23.00, in Praag. Niemand van het hostel was nog te bereiken en op het telefoonnummer werd niet opgenomen. Er zat dus niks anders op dan op het stoepje te wachten tot er een andere hostelgast kwam, bij wie de code op miraculeuze wijze wel werkte. Ik snap het nog steeds niet, maar ik was in elk geval wel binnen.

De volgende ochtend besloot ik op weg te gaan naar de Oude Stad en dus de welbekende Karelsbrug over te steken. Maar dat kan natuurlijk niet zonder eerst een trdelnik, de delicatesse van Praag, te hebben gegeten. Ik had nog geen ontbijt gehad, maar gelukkig werd je echt doodgegooid met trdelnikwinkeltjes, je kon geen tien meter lopen zonder er minimaal één tegen te komen. Uiteindelijk koos ik voor een trdelnik met aardbeien en slagroom. Met het prachtige uitzicht bij de Karelsbrug erbij was dit echt een perfect ontbijt.

InstraFitter_20190307_012758.jpg

Hierna was het dan echt tijd om de Karelsbrug over te steken en op weg te gaan naar de John Lennon muur. Deze muur gevuld met graffiti herinnerde ik me nog van mijn vorige bezoek aan Praag, maar omdat hier dagelijks nieuwe kunstwerken bij komen wilde ik hier graag nog eens naartoe. Dit keer was ik echter voorbereid en stond ik niet meer zo versteld van hoe relatief klein de muur eigenlijk is. Foto’s die ik vooraf gezien had lieten mij altijd geloven dat dit een gigantische muur was, maar toen ik hier drie jaar geleden voor het eerst kwam werd dat idee al snel verworpen. Alsnog is dit denk ik één van mijn favoriete plekken in Praag, vooral door de positieve sfeer die er hangt en natuurlijk de prachtige, kleurrijke en vrolijke kunstwerken. Daar kun je toch alleen maar vrolijk van worden?

InstraFitter_20190307_012723.jpg

Hierna had ik het plan opgevat om de Petrin toren, en dus ook de bijbehorende heuvel te beklimmen. Dit is een heuvel van 327 meter hoogte en wanneer je dan echt op de top van de toren staat, is dat gelijk aan de hoogte van de Eiffeltoren. Google Maps gaf aan dat het beklimmen van de heuvel zo’n 20 minuten zou duren, maar het kon ook met een kabelbaan. Nou is mijn conditie echt dramatisch slecht, maar als je het doet moet je het ook goed doen, dus ik waagde lopend de weg naar boven. Voordat ik begon stuurde ik mijn beste vriendin nog even een appje met mijn plan en de woorden ‘Better be worth it’. Nou, het was het absoluut waard. Het beklimmen van de berg was erg zwaar, maar daar kwam het voordeel van alleen zijn weer om de hoek kijken: Als ik elke 2 minuten even wilde zitten kon dat gewoon. Uiteindelijk heeft het me zo’n 30 minuten gekost om de top te bereiken, maar het is me gelukt. En wat was het uitzicht prachtig. Na even moed te hebben verzameld heb ik een kaartje gekocht voor de toren en ben ik de 299 traptreden omhoog geklommen. En ook dat was het zo ontzettend waard. Wat is Praag prachtig van boven! Ik had daar echt uren kunnen blijven staan om alles te bewonderen.

InstraFitter_20190307_012620.jpgNa ruim 20 kilometer te hebben gelopen vond ik het wel eens tijd om terug te gaan naar mijn hostel (waar de deurcode dit keer wel werkte!), waar ik een briefje op mijn kussen vond. Het was afkomstig van mijn kamergenoot, met de vraag of ik met hem uit eten wilde die avond. Nou was deze man minimaal 10 jaar ouder dan ik en dat is precies waar meisjes altijd voor gewaarschuwd worden, maar nadat ik een ander meisje van onze kamer heb uitgenodigd om mee te gaan durfde ik het toch aan en is het uiteindelijk een hele leuke avond geworden.

Dag twee was vooral gereserveerd voor shoppen. Moet ook gebeuren natuurlijk. Dag drie was helaas alweer de laatste dag en ’s ochtends moest ik dus uitchecken uit mijn hostel. Een meisje uit India dat ook op mijn kamer sliep ging die dag ook weg en nodigde me uit voor brunch. Dat is ook het geweldige aan alleen op reis zijn: je bent nooit echt alleen. Na de brunch scheidden onze wegen weer en had ik nog een hele dag om te vullen, ik hoefde namelijk pas om 18.00 te vertrekken naar het vliegveld. Ik heb de tram gepakt naar een marktje, The Prague Market. Hier heb ik even rondgelopen maar ik ben alweer snel teruggegaan naar het centrum. Hier heb ik de kans gegrepen om een aantal geocaches te zoeken. Voor wie hier niet bekend mee is, het is een soort van schatzoeken voor volwassenen. Over de hele wereld liggen geocaches verstopt en deze zoektocht brengt je op de meest prachtige plekken die niet in alle toeristenbrochures staan. Zo heb ik nog een aantal mooie onontdekte plekjes kunnen vinden.

InstraFitter_20190307_012707.jpg

En toen was het toch echt tijd om terug naar huis te gaan… Ik vond het een fantastische ervaring, zowel om alleen weg te zijn als om naar bestemming onbekend te vertrekken en dat ga ik sowieso nog veel vaker doen. Sterker nog, nog voordat ik Praag daadwerkelijk uit was, was ik al aan het berekenen wanneer mijn volgende mogelijkheid was om weer te gaan.

 

Stop dreaming, start doing

Ik zou mijn leven op dit moment beschrijven als saai. Ik ben heel goed in in bed liggen en series bingewatchen, maar wees eerlijk, zo beleef je geen interessante dingen. Daar moet dus verandering in komen. Daarom bestelde ik het Bucket List boek, met 500 dingen die je gedaan moet hebben.

20180501_123522861887996.jpg

Zoals de titel al zegt bevat dit boek 500 dingen die je gedaan moet hebben voordat je doodgaat. Nou heb ik zelf ook al wel een bucket list opgesteld, maar dit boek leek me een leuke manier om op nieuwe ideeën te komen waar ik zelf nog nooit aan had gedacht en zo mijn leven wat minder saai te maken.

20180501_12344199010554.jpg

Daar wil ik dus nu eigenlijk mijn blog voor gaan gebruiken, het delen van de avonturen die ik bijvoorbeeld met hulp van dit boek ga beleven. Bereid je dus voor op veel bucket list materiaal, gekke acties en leuke avonturen. Vooral onder het motto van dit boek: Stop dreaming, start doing. Let’s go.

20180501_123223596353955.jpg

Is introvert zijn echt zo erg?

Ik ben een introvert eersteklas. Altijd al geweest, zal ik hoogstwaarschijnlijk ook altijd zijn. Het is iets waar ik zelf nooit een probleem mee heb gehad, net zo min als de meeste mensen om mij heen. Als mensen mij moeten beschrijven (en dat komt nogal eens voor op een sociale studie), is ‘rustig’ meestal de tweede eigenschap van mij die ze opnoemen. Na ‘creatief’, maar daar gaat dit artikel even niet over. Dit bestempelen de meesten dan ook als positieve eigenschap.

Mijn rust en introvert zijn werd dus tot voor kort eigenlijk altijd als een goede eigenschap gezien. Tot dit schooljaar. Dit jaar is gebleken dat niet iedereen zomaar met introverte mensen om kan gaan. Door dit gegeven ben ik zelfs moeten stoppen op mijn stageplek, puur omdat de medewerkers daar niet met mijn rustige karakter konden omgaan. De vraag is dan of je dat karakter wil veranderen voor andere mensen, maar als daar daadwerkelijk een beoordeling met flink wat studiepunten aan vasthangt, wil ik daar best een poging toe wagen. Helaas was het enige wat ik op mijn hulpvragen te horen kreeg: ‘Tsja, dat is je karakter. Dat kunnen we niet veranderen.’ Worden toch gelijk al je goede intenties de grond in geboord.

Dat was eigenlijk het eerste moment dat ik mijn rustige karakter als iets slechts begon te zien. Misschien was ik toch niet goed genoeg zoals ik was. Als je in het werkveld waar je later terecht wil komen wordt afgewezen door je karakter ga je toch flink aan jezelf twijfelen. Ben ik inderdaad misschien niet té introvert? Ligt het allemaal aan mij? Kan ik er echt niks aan veranderen? Hoe graag ik dat laatste misschien soms wel zou willen, zeker de laatste tijd na deze ervaringen, blijkbaar kan dat niet. Want het is mijn karakter en dat kun je blijkbaar met geen mogelijkheid veranderen.

Ben ik dan degene die moet veranderen, of moet de buitenwereld mij maar accepteren zoals ik ben, met al mijn rust en stilte? Dat gevoel van acceptatie is dus ook een beetje weggevallen.

Maar één ding staat wel vast: als ik je echt vertrouw en merk dat je mij accepteert zoals ik ben, dan kan al dat introverte ook zomaar wegvallen en kan ook ik ineens extravert zijn. Maar dan zul je wel eerst door dat introverte laagje heen moeten prikken.

 

Bron afbeelding

Wat je niet zag in de vakantievlog

Zoals jullie in het artikel van gisteren konden lezen ben ik op reis geweest en heb ik daar ook een mooi filmpje van gemaakt. Echter liet dit filmpje natuurlijk alleen maar alle leuke en mooie momenten zien, en niet de tegenvallers of zelfs problemen die we zijn tegengekomen. Om toch eerlijk te blijven zal ik jullie even updaten over alles wat mis ging tijdens onze reis.

Momentopname 1 (1-8-2016 16-12)

Aankomst in Boedapest

Onze aankomst in Boedapest ging niet zo soepel als gepland. Na een busreis van vijf uur kwamen we vrij laat op de avond aan op een centraal station in Boedapest. Vanaf daar moesten we ‘alleen nog maar even’ naar onze Airbnb zien te komen. Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Wij waren er helemaal van overtuigd dat het helemaal ging lukken met de route die we hadden uitgestippeld via Google Maps, in een half uurtje zouden we er zijn. Een half uur later stonden we dan ook op het aangegeven adres, dachten we. Het was helemaal donker, zonder straatverlichting, er was geen mens te bekennen en de huizen zagen er volledig uitgestorven uit. Na een telefoontje naar onze host kwamen we er achter dat er in Boedapest twee straten met dezelfde naam zijn, en dat wij natuurlijk bij de verkeerde stonden. Dit was eigenlijk wel een opluchting, en we waren heel blij dat we weer uit die buurt weg waren. Het was echt een creepy achterbuurt waar we liever niet wilden verblijven, en tijdens het wachten op de bus daar hadden we het gevoel dat we elk moment ontvoerd of verkracht konden worden. Wat waren we dan ook blij dat we weer in de bus zaten en uiteindelijk, twee uur later toch het goede adres hebben gevonden. In een heel wat prettigere buurt!

Momentopname 3 (1-8-2016 16-36)

Vertrek naar Praag

Na vier dagen in Boedapest was het tijd om naar Praag te vertrekken. De reis was geregeld, er kon niks misgaan. Of toch wel. Letterlijk alles wat mis kon gaan, ging mis. Het begon al met plotselinge, keiharde regen. Net nadat we hadden besloten dat onze paraplu’s best even in de koffers konden blijven en niet in de rugzak mee hoefden. Nou ja, we zijn Nederlanders, wat regen kunnen we best overleven. Zeker toen er bij de bushalte een aardige man zijn paraplu met ons kwam delen. Oké, tot daar aan toe was alles nog te overzien. Toen kwam de busreis, en hier heb je even wat informatie vooraf nodig. In Boedapest is het normaal om geen kaartje te kopen voor het openbaar vervoer. Onze Airbnb host vertelde ons direct al dat het niemand iets uitmaakt of jij een geldig vervoersbewijs hebt of niet. Wij hadden dus vier dagen lang nooit een kaartje gekocht en dat ging allemaal helemaal prima. Maar net tijdens die allerlaatste busreis in Boedapest werd er om ons kaartje gevraagd, wat wij natuurlijk niet hadden. Nou zijn wij in principe de moeilijkste niet, en hadden we best een kaartje willen kopen, als we nog forinten gehad hadden. In Hongarije gebruiken ze namelijk niet de euro, maar de forint. We hadden echter de dag van tevoren onze laatste forinten opgemaakt en de chauffeur accepteerde geen euro. Nou kon deze chauffeur ook geen Engels en wij natuurlijk geen Hongaars, dus we zijn er zonder kaartje vanaf gekomen, hoewel we er wel bij een eerder station uit moesten. Uiteindelijk kwamen we via de metro toch op het juiste station uit, en vanuit daar hoefden we nog maar één andere metro te nemen naar ons eindstation. Maar net op dat moment werkte die bewuste metro niet meer en reed dus niet verder dan het station waar we al waren. Wat nu? We moesten binnen 20 minuten op ons eindstation zijn aangezien daar de bus naar Praag zou vertrekken. De vervangende busregelingen zouden er allemaal te lang over doen, dus hebben we op het laatste moment nog maar een taxi aangehouden. Vijf minuten voor de bus naar Praag vertrok zaten we er in. Opgelucht en klaar voor een reis van ruim zeven uur!

Momentopname 4 (1-8-2016 16-39)

Het hostel in Praag

Praag was de enige stad waar we een hostel hadden geboekt in plaats van een Airbnb. Het begon al met problemen met het vinden van het hostel. Ook in Praag kwamen we laat op de avond aan, maar de weg naar het hostel zou niet moeilijk moeten zijn. Na een aantal verkeerde metro’s te hebben genomen en kilometers te hebben gelopen, zaten we eindelijk in de goede metro. Toen we op het station aankwamen gingen na ons direct alle deuren dicht, het bleek namelijk dat we de allerlaatste metro hadden genomen! Gelukkig was dit wel de goede en zou het nog zo’n tien minuten lopen zijn richting het hostel. Daar hebben wij even een uur van gemaakt. Google Maps was niet erg behulpzaam en we hebben zeker een half uur rondjes gedraaid op het plein tegenover het hostel, zonder het hostel daadwerkelijk te vinden. Tot overmaat van ramp kregen we toen ook nog een mailtje dat onze reservering was geannuleerd, omdat we niet op de afgesproken dag waren komen opdagen. Het was namelijk inmiddels ruim 12 uur geweest. Uiteindelijk wisten we toch het hostel te vinden, maar hier werden we ook niet echt blij van. De kamers bleken om een soort binnenplaats heen gebouwd te zijn, en ’s nachts moest er wel een raam open blijven om niet te stikken. Dit zorgde dus voor veel geluidsoverlast. Gelukkig bestaan hier oordoppen voor, maar voor de slechte hygiëne en oncomfortabele bedden was helaas geen remedie… We vragen ons nog altijd af hoe dat hostel zoveel goede reviews kan krijgen.

Momentopname 6 (1-8-2016 16-41)

Boete in Berlijn

Na een reis die wonder boven wonder wel helemaal goed verliep kwamen we aan in Berlijn. Van tevoren hadden we al besloten om in Berlijn wel een ticket voor het openbaar vervoer te kopen, dit hadden we in Boedapest en Praag namelijk niet gedaan. Op onze laatste dag in Praag kwamen er echter twee andere Nederlanders bij ons op de kamer die precies dezelfde reis maakten, maar dan in omgekeerde volgorde. Zij vertelden ons dat we écht geen kaartje hoefden te kopen in Berlijn, er wordt toch nooit gecontroleerd. We besloten dus in elk geval voor de reis naar de Airbnb nog geen ticket te kopen, dan konden we daarna altijd nog kijken. Dat was dus niet zo’n slimme keuze. Met nog maar een paar haltes te gaan stapten er twee mannen de trein in, met scanners in hun handen. Er was geen ontsnappen meer aan, we waren er gloeiend bij. We hebben nog even geprobeerd om dom en onschuldig te spelen (‘Waar kon je dan een kaartje kopen? Ik heb nergens op het station zo’n automaat gezien hoor’), maar helaas  was deze meneer daar niet gevoelig voor. Gevolg: een boete van 60 euro per persoon. Volgende keer luisteren we dus niet meer naar adviezen van anderen!

Dit waren natuurlijk een paar tegenvallers, maar over het algemeen hebben we een superleuke vakantie gehad! Er gaan altijd wel wat dingetjes mis 😉